De Ardennen 0

Dit blog schreef ik ruim een half jaar geleden, aan het einde van mijn zwangerschapsverlof. Toch vind ik hem de moeite waard om nog te delen, omdat hij vertelt over hoe we dragen op vakantie.

Dragen in de ArdennenZucht… Mijn lieve kleinste kleintje, ons mooie baby’tje is alweer drie maanden oud. Mijn zwangerschapsverlof is voorbij. Wat hebben wij ervan genoten. Zoveel quality time met zijn allen zullen we nooit meer hebben. Nu moeten we genieten van de momenten die we wel hebben.

Weekendje weg

Om mijn zwangerschapsverlof knus af te sluiten gingen we een weekendje naar de Ardennen. We huurden een groot huis, want opa en oma gingen ook mee. Maar met een baby, nog twee kleine kinderen en twee grote honden op vakantie gaan, zorgt wel voor een paar te overwinnen obstakels. Waar laat je toch al die spullen? Een babybedje, een wandelwagen…
Wat een geluk dat we draagdoeken hebben. We hebben geen wandelwagen nodig, want we nemen baby lekker mee uit wandelen in de doek. En overdag doet hij tukjes in dat o zo gekoesterde stuk stof.

Wandelen

Wandelen is wat we graag doen, en dat deden we dan ook dit weekend. Zaterdag was het erg koud. We namen een dikkere draagdoek en een fijn fleecepakje, en baby had geen last van die kou. We wandelden een flink stuk, tot peuter het ook koud kreeg en moe werd. Gelukkig hadden we de Hop-Tye bij ons! Terwijl baby lekker sliep op mijn buik, knoopte ik peuter op mijn rug. Kleuter liftte het laatste stukje mee op papa’s schouders.

Leuke reacties

Dragen in de ArdennenDe zondag was het heerlijk weer, de zon scheen en we liepen een flink stuk. Baby en peuter zaten al gauw weer op mijn buik en rug. We kwamen een ander wandelend gezinnetje tegen. De mama zei tegen een van de kinderen: “un bébé à l’avant, et un bébé sur le dos” (pardon my french, ik weet de precieze uitspraak niet meer). De kinderen keken vol verbazing en verwondering naar mijn kleintjes in de doek. Verderop tijdens de wandeling zei een voorbijganger glimlachend: “mooi in balans!” Wat een fijne reacties op dragen in het mooie land van onze zuiderburen.

Een voorrecht

Omdat we vrij ver liepen, werd ook kleuter moe. Hij wilde Niet.Meer.Verder. Maar blijven staan waar we stonden was natuurlijk geen optie. We hadden nog een mei tai in onze rugzak zitten. Kleuter wilde maar wat graag bij papa op de rug. Dat mooie weekend droegen wij dus alledrie onze kinderen.Wat een voorrecht!

Inmiddels hebben wij voor het dragen van onze kleuter en peuter een Rose and Rebellion drager. Zo kunnen zowel mijn man als ik het langer volhouden om ook grotere kinderen te dragen. Onze favoriete bezigheid voor het weekend kunnen we dankzij dragen dus gewoon blijven uitoefenen. Met het risico dat ik in herhaling val: Hulde aan de draagdoek!