Dragen, helaas niet voor iedereen 8

Niet voor iedereen

De ouders van Iza zijn echte carrière ouders.
Helemaal niets mis mee natuurlijk, maar de overgang van geen kind naar één kind was enorm.

Huilen, huilen, huilen

Kleine Iza huilde veel en vooral wanneer ze alleen in haar kamertje lag. Bij haar ouders was ze rustig. Dat maakte haar moeder onzeker, want een baby slaapt en drinkt toch alleen maar? Dit had ze geleerd van haar moeder, Iza’s oma. Dat Iza geborgenheid zocht kwam niet bij de nieuwe ouders op.

Oma bemoeide zich ermee door te vertellen dat baby’s alleen in slaap moeten leren vallen en vooral niet te veel bij je moeten zijn, “want daar wordt een kind verwend van”.
De jonge moeder uitte haar onzekerheid en het huilgedrag van haar dochter bij de verloskundige en kraamhulp, beiden stelden zij voor om Iza te gaan dragen in een draagdoek (dikke pluim voor de verloskundige en kraamhulp!!).

Draagconsult

De verloskundige gaf de ouders een flyer van mij en een afspraak was snel gemaakt. Op de afgesproken datum arriveerde ik in een brandschoon, geordend huis. Het was dat er een ooievaar voor de deur stond, maar aan bijna niets was te zien dat hier een verse baby aanwezig was. Moeder was nog uitgeblust van haar bevalling en de gebroken nachten. Vader rende steeds naar boven om hun huilende kind te troosten. Iza was 6 dagen oud.

Omdat vader ook graag mijn verhaal wilde horen, werd Iza uiteindelijk beneden bij ons in de woonkamer gelegd, ze sliep meteen. Beide ouders waren verbaasd dat hun dochter sliep terwijl wij aan het praten waren, ze gingen er van uit dat hun dochter alleen kon slapen bij absolute stilte. Ik stak van wal en moeder liet al snel haar twijfel over dragen doorschemeren, het leek haar ingewikkeld. Omdat de verloskundige en kraamhulp haar dit geadviseerd hadden wilde ze het wel een kans geven.

Rekbare draagdoek

Niet voor iedereen

Ik heb hen een rekbare en geweven draagdoek laten zien en het verschil in dragen laten voelen, waarna moeder koos voor een rekbare draagdoek. Ze vond het knopen met een geweven doek erg eng. De rekbare draagdoek vond ze minder ingewikkeld omdat deze ‘kant-en-klaar’ geknoopt kon worden, dit voelde veiliger voor haar.

Na vele malen oefenen met een draagpop ging haar dochter in de rekbare draagdoek, het meisje sliep direct, moeder vond het héérlijk en er werden vele foto’s gemaakt.
Eind goed al goed dacht ik. Mijn draagdoek liet ik bij hen, zodat ze de kans kregen om aankomende week lekker te dragen alvorens ze een keuze maakten welke draagdoek ze aan wilden schaffen.

Tegenvaller

Na een week nam ik contact op met de ouders van Iza en vroeg hen naar hun draagervaring.
Helaas was deze negatief, oma had zich met de situatie bemoeid en de ouders verteld dat haar kleindochter op deze manier té afhankelijk werd van haar ouders. Het kind zou nooit meer alleen kunnen slapen en daarnaast vond moeder het zelf ook niet handig dat ze haar dochter zoveel op haar buik droeg. Ze wilde haar handen graag vrij hebben en niet de hele dag haar dochter tegen zich aan, op deze manier voelde ze zich niet meer vrij en onafhankelijk.

Tja… wat moest ik hier nu van zeggen, wie ben ik om iemand van mening te doen veranderen?
Natuurlijk heb ik met haar gepraat en uitgelegd dat haar idee over dragen niet helemaal klopte. Maar nee, Iza’s moeder wil regelmaat en wil weten waar ze aan toe is en het liefst op de minuut nauwkeurig, alleen dit zorgt voor rust in haar hoofd.

Ik heb het er maar bij gelaten, de draagdoek is terug gekomen en daar bleef het bij.
Jammer, maar iedereen maakt zijn eigen keuze.