Een laatste groet vanuit de doek 0

Maria kerk broekhovenOnlangs hadden wij een uitvaartplechtigheid in het uiterste Zuiden van Nederland, een heel eind bij ons vandaan aangezien wij juist uit het “hoge Noorden” komen. Normaliter breng ik Ruben wel even een paar uurtjes bij oma, maar in dit geval was dat geen optie; Ruben ging mee naar Limburg!

Zenuwen vooraf

Omdat ik Ruben liever niet wilde onderbrengen bij “vreemden” (er waren best mensen die even op zouden willen passen) kozen we er toch voor om hem de  gehele dag mee te nemen. Vooraf bezorgde mij dit best wat zenuwen, want hoe zou een baby van een half jaar zich houden tijdens een dienst in de kerk én hierna nog een plechtigheid in het crematorium? Je hebt hoe dan ook toch liever niet dat juist jouw baby de serene rust in de kerk verstoort of tijdens dat ene speciale muziekstuk in het crematorium door de muziek heen schreeuwt.

In de draagdoek mee naar de kerk

Uiteindelijk besloot ik dat ik Ruben mee zou nemen in de draagdoek, dit leek me toch in de kerk ook het meest praktisch: baby dicht bij mij en wanneer hij het niet vol zou houden kon ik zo de bank uit en naar buiten met hem. Waar ik van tevoren ook mijn hoofd over brak was wáár ik hem op mijn buik zou knopen; zo bedreven ben ik immers nog niet en met “toeschouwers” erbij (een draagdoek trekt altijd bekijks is mijn prille ervaring) leek het me toch nog net een stukje lastiger knopen. Enfin, pas op het allerlaatste moment toen wij de auto uitstapten besloot ik om Ruben onder de geopende kofferbakdeksel (tegen de regen die met bakken uit de lucht kwam) op mijn buik te knopen. Natuurlijk wel oppassen dat de “staarten” niet op de natte grond zouden belanden, maar met enige hulp van manlief zat Ruben in no time op mijn buik. Jas eroverheen en richting kerk. Door de draagdoek over Ruben zijn hoofdje te trekken zat hij niet alleen heerlijk warm, maar ook nog eens fijn droog: handig!

Rondkijken in de kerk

Eenmaal in de kerk kon ik Ruben weer een beetje “uitpellen”. Zo kon hij ook nog rondkijken en vanaf mijn buik sloeg hij alles gade. De gehele kerkdienst heeft hij rondgekeken en zo nu en dan wat lachjes uitgedeeld. Ons mannetje gedroeg zich voorbeeldig en trok heel wat bekijks in zijn gekleurde draagdoek. En ik was natuurlijk enorm opgelucht dat hij niet nét schreeuwde bij een bezinningsmoment of tijdens de voordracht van een gedicht. Maar de beproeving was nog niet ten einde. Na de kerkdienst stond ook het crematorium nog op het programma. Omdat de voorgaande afscheidsdienst uitliep moesten wij lang wachten. Ruben zat nog steeds in de draagdoek en alle vreemde gezichten werden door hem geobserveerd vanaf zijn veilige plekje dicht tegen mama aan.

Een laatste groet vanuit de doek

Eenmaal in de zaal van het crematorium hield Ruben zich nog steeds heel zoet. Meedeinend op de gedraaide muziek en sabbelend op zijn speentje wachtte hij geduldig op wat komen ging. We verlieten uiteindelijk allen de zaal door langs de kist te lopen alwaar wij een laatste groet brachten aan Ruben’s oudtante die hij helaas nooit heeft mogen leren kennen. Al met al heb ik wéér mogen ervaren hoe heerlijk op zijn gemak mijn kleine ventje zich voelt in de draagdoek. Een ieder verbaasde zich over Ruben die zich zo voortreffelijk gehouden had al die uren: en vol trots gaf ik steeds aan dat dit heel veel over Ruben maar óók over de draagdoek zei….