Spitsuur 0

Spitsuur

Het is zes uur ‘s avonds. Kleuter en peuter zijn moe en hongerig. Ze mopperen, huilen en maken ruzie. We wachten op papa. De honden moeten uitgelaten worden en daarna gevoerd. En ik moet nog koken ook. Ik vind dit het minst fijne moment van de dag, dit spitsuur. Hoe goed ik me er ook op voorbereid, het blijft iedere avond hetzelfde stressmoment.

Niet laten huilen

Baby ligt te spelen in de box, maar juist nu het spitsuur begint, huilt hij ook. Dat gebeurt eigenlijk ook iedere avond. Is het een huiluurtje of voelt hij onze stemming aan? Dat is me niet duidelijk, maar feit blijft dat ik niet wil dat hij huilt. Als ik hem ook maar even kan helpen dan zal ik dat natuurlijk doen! Ik pak hem op en knuffel hem, wieg hem, en fluister hem lieve woordjes toe. Hij stopt met huilen en nestelt zijn gezichtje op mijn borst. Mijn kleine, lieve baby.

Chaos en orde

Spitsuur Dan komt kleuter aangewandeld om te vertellen dat zijn beker thee om is gevallen. Ik leg die lieve baby weer terug in de box en pak een dweil. Maar als ik begin met dweilen, begint baby ook weer te huilen. Chaos! Ik besluit de draagdoek te pakken –waarom deed ik dat niet eerder?- zodat hij lekker bij mij kan zijn. Ik bereid de knoop voor terwijl ik voor de box sta. Baby kijkt me met grote ogen aan en is gestopt met huilen. Hij wacht al starend naar de doek af tot ik hem oppak. Als de doek voorbereid is, knoop ik die lieve kleine baby in de doek en dweil de thee verder op.

Mamapower

Daarna begin ik aan het eten, poets ik een snottebel weg, schenk ik melk in, sus ik een ruzie, kus ik een geblutste knie, knuffel ik een peuter, help ik kleuter mee met zijn puzzel, enzovoorts. De honden blaffen… “Daar is papa!” roepen kleuter en peuter in koor. En baby? Die slaapt prinsheerlijk.