Zwaar gezellig dragen 2

BobaPraktisch elke dag loop ik met mijn dreumes in de Boba (heel fijne babydrager waar ik best reclame voor mag maken) met de hond buiten. Echt genieten. Valt er een druppel, dan zet hij mijn capuchon op. Hij wijst waar we heengaan en als ik niet luister tikt hij op mijn schouder en roept: “daar”! Hij herhaalt moeiteloos alle commando’s voor de hond, waar het beest zich gelukkig niet aan stoort.

Trots

Ook met een boodschapje doen, een dagje weg met z’n allen of een boswandeling, is het heerlijk. Het zogenaamde ideale plaatje bestaat soms best. Eerlijk is eerlijk hij heeft weleens aan mijn haar getrokken. En hard ook. Dat zijn van die fases, waar ik ook best om kan lachen. En de volgende keren nam hij een speeltje mee. In zijn handjes. Met gepaste trots loop ik dagelijks door het dorp en eromheen met mijn jongetje op mijn rug.

Zwaar hè

Ik hoor wel eens: “wat schattig”. En dan knik ik heel blij, ja mensen, mijn kind is ook heel erg schattig. Maar het vaakst hoor ik: “zwaar he?”. Of: “wat doe je jezelf aan?”. En dan zucht ik maar eens en dan leg ik uit dat het niet zwaar is. Maar vaak heb ik het idee dat het niet aankomt. En dan knik ik heel vriendelijk en stap ik ontspannen door, zo licht als een veertje.  Ik begrijp wel waar mensen het idee vandaan halen. Je ziet ook veel dragers die niet ergonomisch zijn. En ik kom nou niet met moeilijke termen aanzetten, maar probeer een kind maar eens als een plank op je schouder te dragen. Dat is echt lastig. Ik ben niet zo sterk dus voor mij is dat bijna niet te doen. Maar paardje spelen lukt prima. Dat is wat je met een goede drager doet, paardje spelen. En dan zonder het rennen en springen (ik tenminste) is dat echt niet zwaar. Ik ben tot de conclusie gekomen, dat ik door een kind op mijn rug te dragen, mijn houding zover heb verbeterd dat ik minder rugklachten heb.

Geen fan van de buggy

Soms laat ik de hond ook wel eens uit met de buggy ernaast. Voor de hond maakt het niks uit, dreumes vindt het ook niet erg, hij ziet van alles. Maar ik heb er niet zoveel aan. Ik heb de buggy vast, en een hondenriem. En ook al loopt de hond keurig naast de buggy en blijft dreumes rustig zitten, ik loop niet naast ze. Er is gewoon geen fatsoenlijk contact mogelijk. Voor mij is de buggy duwen erg zwaar. Al die stoeprandjes, hobbeltjes en andere obstakels waardoor je soms met twee wielen door de bocht moet zijn gewoon niet praktisch. Misschien moet ik mensen die met een wagen lopen, aan gaan spreken en roepen: “zwaar he?”. Wees gerust, dat zal ik niet doen. Maar ik denk het wel. Buiten alle praktische dingen is het ook nog eens zwaar saai. En dragen is zwaar gezellig. Laat mij maar lekker wandelen en flierefluiten.

Deze gastblog is geschreven door Corrie Stoffer-de Ruiter.